|
Het
stormde in Diligentia
Haags publiek wordt op wenken bediend
door Frank Boeijen
RECENSIE -
Intiem en gezellig was het optreden van Frank Boeijen afgelopen
vrijdag in Diligentia in Den Haag. De kleine zaal van het theater
leende zich uitstekend voor het creëren van een
‘huiskamersfeer’ en Frank deed daar zelf nog eens een schepje
bovenop. Hij zong de sterren van de hemel en maakte grapjes met
het publiek. De enthousiaste fans werden beloond met vier
toegiften. “Wij vinden jullie heel lief”, was de verklaring
van Frank.
- THEATERTOUR 2010: Frank Boeijen. Gezien:
9 april 2010, Diligentia Den Haag (uitverkocht).
Frank was niet
de enige die goed op dreef was. Ook zijn kameraden Ton Snijders,
Charles Nagtzaam, Ger Hoeymakers en Martin de Wagter hadden er
zichtbaar schik in. Gitarist Ger en bassist Charles zweepten
elkaar regelmatig op. Zij werden daarbij aangemoedigd door een
lachende Frank, die er zelf ook geen genoeg van leek te krijgen
hen aan het werk te zien. Het publiek reageerde laaiend
enthousiast op de
‘uitstapjes’ van de bandleden.
Tijdens het
concert werd een reis gemaakt door de tijd. Kriskras
welteverstaan. Frank praatte de nummers professioneel aan elkaar.
Af en toe improviserend, reagerend op opmerkingen van zijn
toeschouwers. Het optreden begon met ‘Alles Wat Ik Had’,
afkomstig van zijn nieuwste cd Camera.
Daarna werden oudere nummers gespeeld, waaronder ‘De
Ontmoeting’ (1994) en Juliette (2001). Met ‘De Streken Van De
Meester’ was iedereen weer terug in het heden.
Afwisseling
In deze
theatertournee werd ons niet alleen de afwisseling tussen oud en
nieuw werk beloofd; de bezoekers zouden ook kunnen genieten van
akoestisch gespeelde nummers, uptempo werk en meeslepende
ballades. ‘Mooie Dame Uit Hue’ (1997) werd uitsluitend door
Ton Snijders op piano begeleid, gevolgd door het prachtige ‘In
Mijn Bloed’. “Dit liedje komt uit 1982, toen ik ergens in de
twintig was”, lachte Frank. “Ik wilde toen een liefdeslied
schrijven wat een einde zou maken aan alle liefdesliedjes. Daar
ben ik niet in geslaagd.”
Na ‘Jazz in
Barcelona’ lieten Frank en Ton een klein stukje horen afkomstig
van de cd Fim do Mundo,
behorend bij het boek 36,9°C. “Dat duurt ruim een uur,
dus hebben jullie even?”, vroeg hij zijn fans. “Wij hebben
alle tijd.” Het nummer ‘Geluk’ werd gevolgd door een liedje,
geschreven voor een Vlaamse zangeres die zojuist ‘De Liefde Van
haar Leven’ had ontmoet. “Het is wel een lekker bandje, he?”,
grapte de zanger tussendoor. De Verzoening (1986) sloot het eerste
deel van het optreden op een uitstekende manier af.
Geluk
Na de pauze
zorgde ‘Taal Van de Tijd’ meteen voor de juiste toon.
“Ik heb al jaren een briefwisseling met een van mijn broers over
geluk”, vertelde Frank naar aanleiding van het volgende lied.
“Hoe bereik je geluk en waarom mag je niet ongelukkig zijn?”
‘Verboden Dichters’ was ontroerend mooi, maar het publiek
kreeg niet de kans hier van bij te komen, want meteen werd ‘De
Vraag’ hard ingezet, met aan het eind een heerlijke jamsessie
van Ger en Charles, die beide in topvorm waren.
De muzikanten
– behalve Ton - mochten even uitrusten tijdens de gevoelig
gezongen en gespeelde ballades ‘Zeg Me Dat Het Niet Zo Is’ en
‘De Piano Van Beethoven’. Ze zorgden voor kippenvel en enkele
aanwezigen pinkten zelfs een traantje weg. De moeilijke momenten
werden echter snel weggelachen tijdens het akoestische gedeelte,
dat duidelijk in de smaak viel. De theaterstoelen stonden zó
dicht tegen het podium aan, dat Frank – zittend op de rand –
niet wist waar hij zijn benen moest laten. Tijdens een gezellig
“onderonsje” met de eerste rij ontstond een giechelig
sfeertje. “Ik wil contact”, zong Frank vervolgens. En hij
kreeg zijn zin, want het publiek zong en klapte gehoorzaam mee.
Privé-concert
Daarna was er
ruimte voor een verzoekje. Het werd ‘Het Huis Van Hans’ van de
cd Camera. “Die hebben
jullie natuurlijk allemaal”, grijnsde Frank. Over interactie met
het publiek viel duidelijk niet te klagen. Doordat Frank zo
‘close’ was met zijn fans hadden vele het gevoel een privé-concert
bij te wonen. Dat dit voorrecht maar voor weinig mensen is
weggelegd, valt nu niet meer op...
Na ‘Zwart
Wit’ leek het akoestische gedeelte voorbij. Maar zelfs toen
Frank al was opgestaan kreeg het publiek er geen genoeg van en
bleef het doorzingen. Met de nummers ‘Zo Ver’, ‘Kaap De
Goede Hoop’ en ‘Vaderland’ wilde de zanger het concert
afsluiten. Het publiek was het hier niet mee eens en met een
aanhoudend applaus werden Frank en zijn band zelfs tot twee maal
toe teruggehaald voor toegiften.
Den Haag had
geluk en kreeg waar het om vroeg. Er werd zelfs een aantal
publieksfavorieten ten gehore gebracht als ‘Kronenburg Park’
en ‘Paradijs’, waardoor het concert bijna eindigde als een
gezellig meezingfeest. Tijdens 'Hier Komt de Storm' werd het
markante decor warm geel gekleurd en door de woeste golfbewegingen
in het doek leek het echt te stormen in de zaal. “Waar is de
storm”, vroeg Frank meerdere malen. Het antwoord? In het
‘zinderende, gelukzalige en extatische’ Diligentia in Den
Haag.
[Ingrid
Rompa]
| 
