Interview 2012>

Frank Boeijen in Diligentia Den Haag

Warme klanken op zwoele lenteavond

RECENSIE 2011 - Frank Boeijen smeedde afgelopen zaterdag heden en verleden naadloos aan elkaar. “De eerste helft van het optreden bestaat uit het project Genade; foto’s en liedjes”, lichtte de zanger toe. Na de pauze deed hij een greep in zijn zeer uitgebreide archief. Het Haagse publiek reageerde enthousiast.

• Theatertour 2011 ‘Genade’ Frank Boeijen. Gezien: 7 mei 2011, Diligentia Den Haag.

Het praten voor een grote groep mensen gaat Frank tegenwoordig opvallend goed af. Zo stil als hij vroeger was, zo gemakkelijk leidt hij nu zijn liedjes in. Hij vertelt beeldend over zijn jeugd. “Zwemmen in een meer op zo’n eindeloze dag, en thuis kreeg je koude salade met zilveruitjes. ’s Avonds in je pyjamaatje voelde je nog steeds de zon op je huid…”

Het optreden begint met Schoonheid Om De Hoek, gevolgd door Reis Naar De Vrijheid. Telkens neemt Frank zijn bezoekers mee naar een stukje van zijn geliefde Nijmegen. Hij vertelt zelfs iets over de geschiedenis. “Nijmegen is een stad van gedachten, van dromen, van verhalen. Van oude zwart-wit foto’s: De Verdwenen Stad.”

Tijdens De Tabakswinkel gebaart Frank dat het publiek moet gaan staan. Men gehoorzaamt braaf en de stemming zit er meteen stevig in. Er wordt meegeklapt, gedanst en gelachen. Vervolgens stelt hij zijn muzikanten trots voor: Ton Snijders  (toetsen), Charles Nagtzaam (bas) en Martin de Wagter (drums).

Daarna is het weer tijd voor serieuze zaken: “Stel je voor dat je wakker wordt zonder verleden, zonder herinneringen. Besta je dan nog wel”, vraagt Frank zich af. “Zou het een zegen zijn of een vloek?” Het is de aankondiging van het breekbare Als Ik Geen Geheugen Had.

Genade, geschreven door de Groningse dichter Rense Sinkgraven, is het verhaal van een vader en een zoon. “Of het verhaal van een zoon en een vader.” Het ontroerend mooi gezongen lied wordt door Ton begeleid op de piano. Een lang applaus is hun beloning.  

Foto’s

Het decor is deze keer anders dan andere jaren. De prachtige zwart-wit foto’s van Károly Effenberger uit het boek Genade worden megagroot geprojecteerd op de wand achter de artiesten. Ze illustreren letterlijk en figuurlijk de achtergrond van zijn liedjes. De foto’s creëren een geheimzinnige en melancholische sfeer in het intieme zaaltje.

Vorig jaar was het optreden in Diligentia helemaal uitverkocht. Dit keer zijn er nog enkele stoelen onbezet. Niemand stoort zich hier overigens aan. Het is warm en gezellig. Frank is in een opperbest humeur en is goed bij stem. De bandleden spelen zichtbaar met plezier en mét elkaar. Er is voortdurend oogcontact, vooral tussen Charles en Ton. Bij enkele liedjes laat drummer Martin zien dat hij meer in zijn mars heeft dan ‘alleen maar’ drummen. Hij kruipt achter de piano en achter het harmonium. Ook bassist Charles blijkt zich hier thuis te voelen. Toetsenist Ton laat zich niet van de wijs brengen en pakt een accordeon, waarmee hij laat zien dat hij ook op dit muziekinstrument prachtig kan spelen.

Na de pauze waant het publiek zich weer even in de jaren 80: De Verzoening (1987), Blok aan mijn been (1981), Verjaardagsfeest (1981). Ze komen allemaal langs. Het publiek joelt en klapt blij. Bij het tweede liedje gaat het even mis. Frank vergist zich en kondigt Het Verkeerde Lied aan. De bandleden rekenen echter op Rond & Rond. “Tja, je wordt een dagje ouder, he”, lacht Frank. “Soms haal je dingen een beetje door elkaar.” 

Pareltjes

Behalve de grote hits, komt een aantal pareltjes voorbij die de echte kenners zeker weten te waarderen. Kleine Blonde Prinses (1987) - met een mooie bassolo van Charles - staat daarbij zeker op nummer één.

“Soms wordt van een afstand alles wat duidelijker.” Met deze woorden kondigt Frank Vaderland aan. Zoals altijd valt dit nummer bij iedereen in de smaak. Verder komen Zorgen (2006) en De Ontmoeting (1994) voorbij. “Twee ex-geliefden spraken af in een neutrale stad. Aan het einde van de avond zei hij tegen haar: kom, laten we gaan…” Het applaus duurt lang.

De toegiften bestaan uit oude bekenden, zoals Suzanne en Kronenburg Park (1985). Maar de fans willen hun zanger nog niet laten gaan. Ze fluiten en applaudisseren luid. Gelukkig komen Frank en zijn vrienden nog een tweede keer terug. “Het is hier zo gezellig, zo fijn…”, zingt hij vol overgave. 

Het concert wordt afgesloten met de grote hit Zwart Wit (1984). Met de warme ‘Boeijenklanken’ nog nagalmend in het oor, stroomt het publiek de zwoele lenteavond in. Den Haag is weer verwend.

[Ingrid Rompa]

Deze recensie is geschreven voor kranten in de regio Haaglanden.