|
Den
Haag houdt van Frank Boeijen
RECENSIE 2008
- Frank
Boeijen en ‘zijn’ jongens waren in topvorm afgelopen donderdag
in het Lucent Danstheater. Na een rustig begin met het lange lied Fim
do Mundo, waarbij zanger en publiek elkaar voorzichtig
aftastten, nam het enthousiasme aan beide zijden toe. Het concert
eindigde met een geďmproviseerd Welkom in Utopia en een van
geluk stralende Boeijen.
Het applaus en de staande ovatie hielden minutenlang aan.
Voor toetsenist Ruud
de Grood was het optreden een ‘thuiswedstrijd’ en dat was ook
wel te merken. Een aantal bekenden en vrienden had een rij stoelen
gereserveerd en moedigde hem regelmatig aan met geroep, gefluit en
luid applaus. De band had het zichtbaar naar zijn zin in de
hofstad. “Het is altijd weer fijn om in Den Haag te spelen”,
zei Boeijen tijdens het optreden. Aan zijn gezicht was te zien dat
hij het meende.
De fans –
overigens niet in groten getale aanwezig aan het aantal lege
stoelen te zien - werden meegenomen op een reis door de tijd.
“Aan de hand van de Muze.” Het optreden begon in Portugal,
“daar waar de Atlantische oceaan op Europa beukt, aan het einde
van de wereld.” Daarna kondigde Boeijen het tweede nummer aan:
“Zonder warmte geen
leven, zonder liefde geen bestaan”.
Contact
Het concert
ging verder met “een wanhopige man in Gent in de jaren
tachtig”, De Beloning (1986). Aan het eind van het liedje gebeurde er iets
opvallends. Boeijen knoopte opeens een citaat uit Kontakt (1984) aan het nummer vast. “Ik wil contact tussen jou en
mij…” Hij liet gedurende de hele avond zien dat hij die
woorden niet voor niets uitsprak, want contact was er inderdaad.
Boeijen ontpopte zich als een geboren verteller. Hij was zeer
spraakzaam, vrolijk en maakte grapjes. Soms danste hij zelfs als
een dartel veulen over het podium heen. Aan het eind van de avond
kwam hij naar voren toe: “Ik sta zo ver bij jullie vandaan”.
Het publiek joelde enthousiast.
Er werd een
aantal nieuwe liedjes gespeeld, zoals Wachten
op een vriend, Geluk en
Alles wat ik had, maar ook een oud juweeltje uit 1978. “Je
ziet wel eens iemand lopen, bijvoorbeeld op een brug waar dan ook
ter wereld. En je vraagt je af: Waar Kom Jij Vandaan.”
De reis door de
tijd bereikte ook de jaren negentig met Zondagskind
(1999) en Vaderland
(1997). Dit laatstgenoemde lied, afkomstig van de gelijknamige cd
klinkt nog steeds wonderschoon. Zijn aankondiging was dat ook.
“Stel, je bent voor een lange tijd in een ver land aan de andere
kant van de wereld. Op een dag zie je opeens dat het regent
terwijl de zon schijnt. Dan denk je aan de woorden van je
verdwenen moedertje die altijd zei: “Kijk jongen, het is kermis
in de hel.”
Aandoenlijk
Na de pauze
ging een aantal fans helemaal los. Een grote man van middelbare
leeftijd genoot zicht- en hoorbaar. Na elk nummer liet hij een
oerschreeuw horen, hij zong soms luid mee en bij enkele liedjes
probeerde hij ritmisch mee te bewegen op de maat van de
muziek. Het was aandoenlijk om te zien dat dit niet helemaal
lukte.
De
podiumbelichting was wel heel goed gelukt. Bij Nijmegen
Bij Zonsondergang kleurde het podium donkerrood, net zoals de
hoes van het album De
ballade van de Dromedaris (1999). Bij Donkerblauw
(2006) werd het podium prachtig blauw verlicht.
De bandleden
speelden allemaal alsof hun leven er vanaf hing. Eén man sprong
er deze avond echt uit. Ton Snijders liet zien dat hij heel wat in
zijn mars heeft. De toetsenist bespeelde met veel gemak de piano,
het harmonium en het oude Hammondorgel uit 1957. Een aantal malen
pakte hij – net als Ruud de Grood - een accordeon. Ook Rond
& Rond (2006) werd begeleid door dit nostalgische
instrument. “Alles komt en alles gaat. En soms komt iets terug.
Het leven gaat rond en rond”, aldus Boeijen.
Tweedehandsje
Bij Zorgen en Koud In Mijn Hart
liet Snijders de toetsen even in de steek en pakte hij een ander
muziekinstrument. “We hebben een gitaar voor hem gekocht”,
lachte Boeijen. “Een tweedehandsje uit 1952.” Snijders liet
zien en horen dat hij goed met deze prachtige Gibson
jazzgitaar overweg kan. Hij stond er zelf – samen met de
trotse zanger - bij te glimmen van plezier.
Aan het einde
van het optreden werd het publiek getrakteerd op een miniconcert
van de Portugese zanger Emanuel Pessanha
van Quatro Ventons. Hij zong Zeg
me dat het niet zo is en De
Verzoening in het Portugees. Vreemd maar mooi. Daarna zong hij
samen met Frank Boeijen het 25 jaar oude Zwart-Wit;
Pessanha in het Portugees, Boeijen in het Nederlands.
Het
optreden eindigde met een toegift van drie mannen met een gitaar
(Ton Snijders, Charles Nagtzaam, Frank Boeijen) en een muzikant
met accordeon (Ruud de Grood). De zang bij Welkom
in Utopia werd verzorgd door de zanger in samenwerking met het
Haagse publiek. Het is wel duidelijk: Den Haag houdt van Frank
Boeijen. [Ingrid
Rompa]
| 
